Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015




Παγκοσμια Ημερα Δικαιωματων του Παιδιου - 20 Νοεμβριου

Η παγκόσμια κοινότητα δεσμεύτηκε να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών με την υιοθέτηση της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού στις 20 Νοεμβρίου του 1989. Από τότε, η 20η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού.
Σήμερα ζούμε σε έναν κόσμο, όπου σχεδόν όλοι συμφωνούν πως οποιοσδήποτε κάτω των 18 ετών είναι παιδί και έχει δικαίωμα σε ειδική φροντίδα και προστασία. Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και στο παρελθόν. Μόνο μετά την 20η Νοεμβρίου του 1989, όταν η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, άρχισε η ανθρωπότητα να επωφελείται από μια δέσμη δικαιωμάτων για όλα τα παιδιά και τους νέους.
Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι ο πρώτος παγκόσμιος νομικά δεσμευτικός κώδικας για τα δικαιώματα που όλα τα παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν. Θέτει στοιχειώδεις αρχές για την ευημερία των παιδιών στα διάφορα στάδια εξέλιξής τους και αποτελείται από 54 άρθρα. Η Σύμβαση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Πολωνικής κυβέρνησης και της UNICEF, υιοθετήθηκε ομόφωνα απο τη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμ. 1989 και τέθηκε σε ισχύ το 1990. Μέχρι σήμερα έχει επικυρωθεί σχεδόν από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ στην Ελλάδα επικυρώθηκε το 1992 (ΦΕΚ 192/2.12.92).

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

17 Νοεμβρίου 2015

Στο Σχολείο μας πραγματοποιείται εκδήλωση μνήμης για την 17η Νοεμβρίου. Την εκδήλωση ετοίμασαν οι τάξεις Β2 με την δασκάλα τους Βρέντζου Αργυρώ, Ε με την δασκάλα τους Αντωνιάδου Έλενα και τα παιδιά της χορωδίας με τη μουσικό μας Γκαλίνα Μπάτσικα.

Τιμούμε σήμερα και γιορτάζουμε μια επέτειο. Την επέτειο του Πολυτεχνείου, την 17η Νοέμβρη 1973. Η ημέρα αυτή που θα θυμίζει σ΄ όλους μας πως για τη λευτεριά χρειάζονται αγώνες. Στον αγώνα αυτό τα νιάτα της πατρίδας μας έδωσαν το μεγάλο παρών με επικεφαλής τους φοιτητές του Πολυτεχνείου.
Δίκαια λοιπόν καθιερώθηκε ως γιορτή της νεολαίας, γιορτή Σχολική. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος Θα πληροφορηθήκατε από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες με πόσο ενθουσιασμό, συγκίνηση και περηφάνια γιορτάζεται και φέτος η επέτειος του Πολυτεχνείου.
Ένας απ΄ τους σκοπούς της σημερινής γιορτής είναι να μη ξεχάσουμε τι έγινε τότε σαν σήμερα. Γι” αυτό ας γυρίσει η μνήμη μας στο 1973. Μια χρονιά πικρή; η πιο πικρή ίσως της εφτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας που αγκάλιασε Θανάσιμα την πατρίδα μας από το 1967. Η χούντα είχε κουρελιάσει κάθε ιδέα κράτους, κάθε ιδέα δικαιοσύνης, κάθε ιδέα αξιοπρέπειας των πολιτών και ιδιαίτερα των φοιτητών, γιατί ήξερε πώς τα φοιτητικά νιάτα ήταν ο μεγάλος εχθρός της:
Τα βάσανα, οι εξορίες, οι ταπεινώσεις σπάνια έφταναν στο λαό γιατί η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες ήταν στα χέρια της χούντας και σ” όλα υπήρχε λογοκρισία. Μόνο εκείνοι που ήξεραν από κοντά τα βάσανα των συγγενών και των φίλων τους στην εξορία ή στη φυλακή μπορούσαν να μας πουν για τις ταλαιπωρίες που περνούσε ο λαός μας. Αλλά η πίκρα σιγά – σιγά μεγάλωνε, φούντωσε σαν Θολό κατεβασμένο ποτάμι και έγινε οργή στα χρόνια που κύλησαν.
Και άρχισαν τότε οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στη Χούντα. Οι εργάτες έκαναν, απεργίες, οι σπουδαστές των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έκαναν αποχές μαθημάτων.
Ο λαός της Αθήνας όπως και ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, εκτός από ελάχιστους που ήταν προσκολλημένοι στο δικτατορικό καθεστώς της Χούντας, που από καιρό άρχισε να τρίζει, να κλονίζεται, περίμενε τους τελευταίους μήνες πως θ” άλλαζε η πολιτική κατάσταση της χώρας ύστερα από τα χτυπήματα που δεχόταν καθημερινά. Γιατί επιτέλους ύστερα από τόσα χρόνια και κάτω από την πίεση και την αντίδραση του λαού και λόγω των εσωτερικών της αντιθέσεων η δικτατορία αποφάσισε να φορέσει φιλελεύθερη μάσκα διορίζοντας πρωθυπουργό κάποιο αποτυχημένο πολιτικό. Ο λαός περίμενε και περίμενε, μα η πολυπόθητη αλλαγή, η αποκατάσταση της δημοκρατίας δεν ερχόταν.
Η αγανάκτηση του λαού μεγαλώνει. Τα προβλήματα αντί να λύνονται, πληθαίνουν. Η νεολαία και προπαντός οι φοιτητές, το πιο μαχητικό τμήμα του λαού μας βλέπουν ότι τα αιτήματά τους τα σχετικά με την αποκατάσταση της δημοκρατίας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος, δεν Θα λυθούν, αν δεν γίνει η πολιτική αλλαγή στην πατρίδα μας.
Για την συγκεκριμένη αυτή αλλαγή ο αγώνας των φοιτητών γίνεται κάθε μέρα και πιο έντονος, και σιγά – σιγά από καθαρά φοιτητικός και συνδικαλιστικός γίνεται αγώνας όλου του ελληνικού λαού, γίνεται αγώνας πολιτικός, γίνεται αγώνας για τα πιο απαραίτητα πράγματα: Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία.
Οι λέξεις αυτές ήταν το σύνθημα που μέσα του κρύβονταν η λύση των προβλημάτων εκείνης της εποχής. Και τα προβλήματα οικονομικά; επαγγελματικά, κοινωνικά απασχολούν όλους τους εργαζόμενους, όλο τον λαό: Κάτω από την φοβέρα της στρατιωτικής δικτατορίας το μόνο που απομένει είναι η διαμαρτυρία. Αρχίζουν τα συλλαλητήρια, απεργίες, στάσεις εργασίας, αποχή από τα μαθήματα. Παντού πρώτοι οι φοιτητές πρωτοστατούν, προετοιμάζουν όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Και φθάνουμε στο Νοέμβρη του 1973 που οι φοιτητές με κέντρο το Πολυτεχνείο Θ” αρχίσουν ένα αγώνα ενάντια στο καθεστώς της χούντας. Ο αγώνας του Πολυτεχνείου από φοιτητική διαμαρτυρία γίνεται λαϊκό ξέσπασμα για τα όσα υπόφερε ο λαός στα χρόνια της πιο σκληρής δικτατορίας που γνώρισε αυτός ο τόπος.
Στον αγώνα παίρνουν μέρος όχι μόνο φοιτητές, αλλά και η νεολαία όλων των κοινωνικών τάξεων και πολιτικών παρατάξεων: Ξεκινούν ένα αγώνα δύσκολο, μα τους δυναμώνει η πίστη στην ελευθερία και τους στηρίζει ελπίδα πως η δικτατορία δεν μπορεί να μείνει πια πολύ ακόμα και πως θα ξημερώσει για την πατρίδα η πολυπόθητη μέρα της λευτεριάς.
Όπως και άλλες φορές στην ιστορία της πατρίδας μάς, αλλά τώρα περισσότερο από ποτέ, τα Ελληνικά νιάτα φλογισμένα από τον πόθο της ελευθερίας, αδερφωμένα κάνουν έναν αγώνα μέχρι Θανάτου, γιατί όπως πολύ καλά το ξέρουν οι Έλληνες «Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται.
Τα ελληνικά νιάτα γι” άλλη μια φορά έδειξαν ότι ξέρουν ν” αντιστέκονται στη βία. Έδειξαν ότι ξέρουν να υπερασπίζονται την Ελευθερία που είναι βγαλμένη «Απ” τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά. Ξεσηκώθηκαν και πάλι για να δικαιώσουν το μεγάλο Εθνάρχη που είπε: «Ένα Έθνος χωρίς επαναστατημένα νιάτα είναι χαμένο». Τον Ελ. Βενιζέλο.
Στο Πολυτεχνείο 14 Νοέμβρη 1973
Οι φοιτητές οργανώνουν τον αγώνα τους και αποφασίζουν να κλειστούν στο Πολυτεχνείο. Για το σκοπό αυτό δημιουργούν διάφορες επιτροπές για την καλύτερη διεξαγωγή του αγώνα. Αρχίζουν να συγκεντρώνουν τρόφιμα, φάρμακα, ορίζονται φρουρές στα πιο επίκαιρα σημεία του Πολυτεχνείου.
Στις 15 Νοέμβρη 1973:
Οργανώνεται και ιατρείο για την χειρότερη περίπτωση. Η ημέρα περνάει γεμάτη ανησυχία για το τι Θα αποφασίσει η χούντα μετά την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου. Και το βράδυ ακούγεται στην επαναστατημένη πόλη το μήνυμα «Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο». Και ακούονται οι πρώτες εκπομπές των ελεύθερων πολιορκημένων και αγωνιζομένων φοιτητών από το ραδιοφωνικό σταθμό που έστησαν. .
Οι φοιτητές στέλνουν αγωνιστικά συνθήματα, διαδηλώνουν την θέλησή τους να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα τους και ζητούν την συμπαράσταση του λαού και των πολιτικών ηγετών του τόπου. Και ο λαός πρόθυμα προσφέρει την υλική του και ηθική του βοήθεια και οι πολιτικοί με δηλώσεις τους βρίσκονται στο πλευρό των φοιτητών και καυτηριάζουν την στάση της χούντας απέναντι στην νεολαία.
Το πρωί της 16 Νοέμβρη οι φοιτητές ορίζουν την τελική συντονιστική επιτροπή που αποτελείται και από δυο εκπροσώπους των εργατών.
Γύρω απ” το Πολυτεχνείο έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες λαού φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, μαθητές και μαθήτριες, δημόσιοι υπάλληλοι και πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης. Άλλοι νέοι οχυρώνουν τον χώρο του Πολυτεχνείου με οδοφράγματα, άλλοι προσπαθούν ν” ακινητοποιήσουν τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ.
Ο λαός της Ελλάδας και ιδιαίτερα ο λαός της Αθήνας ζει όλη αυτή την κατάσταση με ανησυχία και αγωνία, προσεύχεται και φοβάται ίσως, μα και ελπίζει, περιμένει ότι κάτι καλό Θα γίνει στο τέλος.
Το Πολυτεχνείο γεμάτο αγωνιστές της ελευθερίας και της Δημοκρατίας, στα προαύλια, στις αίθουσες, στις ταράτσες, τραγουδούν και φωνάζουν όλοι μαζί: «Ζήτω η Λευτεριά, Κάτω η τυραννία, Είμαστε αδέρφια. Οι νεαροί αγωνιστές με την συμπαράσταση των καθηγητών τους μέσα στο Πολυτεχνείο και του έξω κόσμου παίρνουν θάρρος και συνεχίζουν τον αγώνα τους. Στα αγνά αυτά ελληνόπουλα που όπως λέει ο ποιητής «Νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο με πάνου και κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία» και στα ειρηνικά τους συνθήματα, τα μόνο όπλα τους, Θα στείλει ο διχτάτορας τα τανκς να τα χτυπήσουν.
Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η χουντική κυβέρνηση είχε διαβεβαιώσει τον Πρύτανη ότι: «ο χώρος είναι άσυλο φοιτητών ιερό και δεν Θα παραβιασθεί»: Παρά τη διαβεβαίωση πυροβολούν τους άοπλους φοιτητές και όσους τους συμπαραστέκονται. Επιτίθενται με γκλομπς, και χτυπούν όσους συναντούν γύρω από το Πολυτεχνείο. Πολλοί τραυματίες και μερικοί νεκροί.
Ο πολιορκημένος ραδιοφωνικός σταθμός ζητάει τη βοήθεια γιατρών για τους τραυματίες. Πολλοί γιατροί πηγαίνουν αν και κινδυνεύουν, και προσφέρουν κάθε δυνατή βοήθεια.
17 Νοέμβρη 1973, ώρα 2 το πρωί. Τα τανκ πλησιάζουν το Πολυτεχνείο. Οι πολιορκημένοι φοιτητές φωνάζουν «Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέρφια, μη μας χτυπήσετε».
Ώρα 3 το πρωί. Ένα τανκ γκρεμίζει την πόρτα του Πολυτεχνείου και στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών καταγγέλλει στον Ελληνικό λαό την ανίερη πράξη του διχτάτορα.
Οι φοιτητές, μπροστά στην κατάσταση που δημιουργήθηκε, προσπαθούν να φύγουν, πηδώντας τα κάγκελα; μα δέχονται, αγριότατες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι, αν και έχουν διαταγή να χτυπούν αλύπητα, προστατεύουν τους φοιτητές και τους βοηθούν να φύγουν. Πάρα πολλοί φοιτητές και πολίτες πιάστηκαν και οδηγήθηκαν στην Ε.Σ.Α., όπου βασανίστηκαν φρικτά.
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών και των ελεύθερων αγωνιζομένων πολιτών μεταδίδει «Λαέ, μας σκοτώνουν! Την ώρα τούτη πεθαίνουμε για τη λευτεριά! σου! Μας σκοτώνουν! Βοήθεια! Θα νικήσουμε! Ο φασισμός επέδραμε, αλλά δε θα περάσει… Να, φτάσαν. Ακούτε τους πυροβολισμούς…
«Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή…» και μετά δεν ξανακούστηκε τη βραδιά εκείνη.
Το κυνηγητό των φοιτητών και των πολιτών συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Οι νεκροί στο Πολυτεχνείο είναι 18 και τραυματίες 1.103.
Πόσος ήταν ο πόθος του λαού μας για δημοκρατίά το είδαμε στο ξέσπασμά του τον Ιούλιο του 1974.. Πόσος ήταν ο πόνος μας, αλλά και ή περηφάνια μας για τους ήρωες του Πολυτεχνείου το είδαμε το Νοέμβρη του 1974 ακριβώς στην πρώτη επέτειο των γεγονότων του Πολυτεχνείου, όπως το βλέπουμε και σε κάθε επέτειο, κάθε 17 του Νοέμβρη.
Η κοσμοσυρροή, η ανθρωποθάλασσα στο Πολυτεχνείο, στον τόπο της Θυσίας, είναι το μεγάλο προσκύνημα στη μνήμη των αγωνιστών του. Ατέλειωτη σειρά απ” τα πιο όμορφά λουλούδια της ελληνικής γης σκεπάζουν την πόρτα του Πολυτεχνείου το σύμβολο αυτό εκείνης της ένδοξης μέρας.
Τα μηνύματα στα χιλιάδες χαρτάκια είναι ο τυπωμένος πόνος για τον χαμό των νέων παιδιών για την άδικη και άνιση μεταχείριση που τους έγινε εκείνο το αξέχαστο βράδυ στις 17 Νοέμβρη 1973.
Και φέτος πάλι στον 3ή/μέρο γιορτασμό του Πολυτεχνείου πλημμύρισε το προαύλιο και οι δρόμοι γύρω από προσκυνητές που ξέρουν να τιμούν τους αγωνιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη των ηρώων.
Ας σταθούμε κι εμείς μπροστά στην πόρτα του Πολυτεχνείου, ταπεινοί προσκυνητές, κι ας προσευχηθούμε ν” απαλύνουν οι ψυχές όλων μας. Και η μνήμη να μη χρειασθεί παρά για να διδάξει σ” όλους μας πόσο μεγάλο είναι το χρέος μας να διαφυλάξουμε το αγαθό της δημοκρατίας και της ελευθερίας, ΕΘνικής, Πολιτικής, Κοινωνικής.
Γιατί σκοπός του ανθρώπου είναι να χαίρεταί τη λευτεριά και την ευθύνη της δημιουργίας και δεν δημιουργεί κανείς χωρίς ελευθερία.
Σήμερα που τιμάμε το πιο πρόσφατο ηρωικό γεγονός της νεώτερης ιστορίας μας ξέρουμε ότι το Πολυτεχνείο έδωσε κραυγή και αίμα για να σαρωθεί η δικτατορία . .
Τα γεγονότα πρέπει να μας διδάσκουν και το Πολυτεχνείο με τον αγώνα του μας διδάσκει ότι ο λαός ενωμένος οργανώνεται και νικά τον οποιοδήποτε εχθρό του. Ενότητα κι αποφασιστικότητα είναι το νόημα της Ειρηνικής πορείας που κλείνει κάθε χρόνο τη γιορτή.
Στ” αυτιά μας Θ” αντηχεί κάθε χρόνο αυτές τις μέρες. Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο ο Σταθμός των ελεύθερων Ελλήνων: Γιατί τούτος ο λαός δεν γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.
***


Ημερολόγια 2016 από τον Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων του Σχολείου μας



Υπάρχουν πολλά σχέδια  Ενδεικτικά...


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

 Εθελοντές του Let's do it Greece,

Με μεγάλη μας χαρά σας ανακοινώνουμε την ημερομηνία δράσης για το 2016!

Όλη η Ελλάδα θα συντονιστεί ξανά την Κυριακή 17 Απριλίου!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 Οι γονείς και εκπαιδευτικοί του 2ου Δημοτικού Σχολείου Μύρινας συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης για τους δοκιμαζόμενους πρόσφυγες .[Ρούχα ,κουβέρτες]
Ευχαριστούμε για την προσφορά αγάπης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
 Αγαπητοί γονείς
Το σχολείο  μπορεί να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει. Με αφορμή τη γλωσσική ενότητα για τη διατροφή στο μάθημα της ΣΤ τάξης .θα λειτουργήσει τις ημέρες ,12  και 13 Νοεμβρίου 2015, άτυπα κυλικείο στο χώρο του σχολείου μας. Τα προσφερόμενα θα είναι σπιτικές λιχουδιές φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη από παιδιά και γονείς.
Μπορούν όλοι οι μαθητές να γευτούν υγιεινό δεκατιανό.
Στηρίζουμε όλοι  μας την πρωτοβουλία μαθητών και εκπαιδευτικών ΣΤ τάξης.